|پیامما| محمد درویش کارشناس و کنشگر محیطزیست، در واکنش به شروع دوباره فعالیت معدن بوکسیت شاهوار استان سمنان این اقدام را زیر سوال برده است.
او کوهستان شاهوار را مهمترین منبع تولید آب شیرین برای شرق استان سمنان عنوان می کند. این منطقه مرتفعترین کوه شرقی سلسلهجبال البرز است که اهمیتهای راهبردی انکارناپذیری دارد. ارزشهای تنوع زیستیاش هم آنقدر زیاد است که بهراحتی میتواند به یکی از مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محیطزیست تبدیل شود و فرایند ثبت ملی آن هم طی شده است: «ما در ایران بهشدت با بحران افت کمی و کیفی منابع آب روبهروییم. بنابراین، خردمندانه نیست مهمترین منبع تولید آب شرب شاهرود را اینگونه در معرض دخل و تصرفات قرار دهیم که میتواند چشمانداز آینده سکونتگاهی تمدن را در شرق استان سمنان و منطقه راهبردی شاهرود به خطر بیندازد.»
به گفته این کنشگر محیطزیست هر کارشناس بیطرفی میتواند تأیید کند که فعالیتهای معدنی در شاهوار بهشدت روی کیفیت و کمیت منابع آب تأثیر میگذارد. این فعالیتها پوششهای گیاهی سطحی را از بین میبرد، حجم بیشتری از آب را منتقل میکند و ضریب نفوذپذیری آن را کاهش میدهد. درویش می گوید: «مسئله مهمتر این است که مردم یک شهر بههردلیلی، مخالف نوعی از توسعهاند. در روشهای ارزیابی اثرات محیطزیستی، فاکتوری وتوکننده، حتی اگر ماتریس مثبت دربیاید، نظر جامعه محلی است. بنابراین، حتی اگر صنعتی بهنظر سودمند باشد و همه ملاحظات محیطزیست را هم رعایت کند، اما جامعه محلی بههردلیل با آن مخالف باشد، باید به نظر جامعه محلی احترام گذاشت و آن حرکت توسعهای را انجام نداد. در این شرایط، وقتی مردم شاهرود، امامجمعه و سایر مقامات محلی مخالف این معدناند، دلیلی ندارد بر ادامه کار آن اصرار کنیم، بوکسیت فقط در شاهرود نیست و معادن دیگری هم برای تأمین بوکسیت وجود دارد.»
فعالان محیطزیست شهرستان شاهرود بیش از یک دهه برای حفاظت از کوهستان «شاهوار»، بلندترین قله البرز شرقی، تلاش کردند؛ اما بار دیگر با تصمیم مسئولان برای بازگشایی دوباره این معدن مواجه شدهاند. استاندار سمنان هفته گذشته از فعالیت معدن برای یک سال خبر داد. فعالیتی که دو ماه و نیم از آغاز آن میگذرد.

آخرین دیدگاهها